Friday, 2 November 2012

தீராக் காதல் 34



சந்தி காலிங். போனை அப்படியே சைலென்டில் போட்டேன்.  எடுக்கவில்லை.  ப்ளீஸ் கால் என்று எஸ்.எம்.எஸ் வந்தது.  நான் அதையும் கண்டு கொள்ளவில்லை. அவள் செய்த துரோகம் மட்டுமே நினைவில் இருந்தது.  எப்படிப்பட்ட ஒரு துரோகத்தைச் செய்து விட்டு எதற்காக என்னை அழைக்கிறாள்… ?

ரொம்பவும் கஷ்டப்பட்டு, தற்கொலை வரை சென்று மீண்டிருக்கிறேன்..  இப்போது எதற்காக மீண்டும் அழைக்கிறாள்..  உன்னை விட அவன் என்னை நன்றாக வைத்துக் கொள்கிறான்.. நான் மிகவும் சந்தோஷமாக இருந்தேன் என்று குத்திக் காட்டவா…  நீ மாத சம்பளம் வாங்கும் ஒரு பத்திரிக்கையாளன். என் கணவன் வெளிநாட்டில் ஆயிரக்கணக்கான டாலர்களில் சம்பளம் வாங்கிக் கொண்டிருக்கிறான் என்று என் காயத்தில் உப்பை அள்ளித் தேய்க்கவா…   

அப்படியே கண்டு கொள்ளாமல் விட்டுவிட்டேன். நான் பேட்டியெடுக்க வேண்டிய மரண தண்டனைக் கைதியைப் பற்றி விபரங்களை கூகிளில் தேடிக்கொண்டிருந்தேன்.  அந்தக் கொலை வழக்கில் 400 பக்கங்கள் எழுதப்பட்டிருந்த அந்த வழக்கின் தீர்ப்பில், இவரது பங்கு குறித்து உச்ச நீதிமன்றம் என்ன சொல்லியிருக்கிறது என்று படிக்கத் தொடங்கினேன்.  அந்தத் தீர்ப்பு படிக்கப் படிக்க சுவாராசியமாக இருந்தது.  தடா என்ற தீவிரவாதத் தடைச் சட்டத்தின் கீழ் அந்தக் கொலை வழக்கில் சம்பந்தப்பட்டவர்கள் அனைவர் மீதும் வழக்கு பதிவு செய்யப்பட்டிருந்தது.   ரகசியமாக, பொதுமக்கள் யாரும் பார்க்க முடியாத வண்ணம் நடந்த அந்த விசாரணையின் இறுதியில் அவ்வழக்கில் சம்பந்தப்பட்டிருந்த 26 பேருக்குத் தூக்கு விதிக்கப்பட்டிருந்தது.  இதை எதிர்த்து அவர்கள் செய்த மேல்முறையீட்டில் உச்ச நீதிமன்றம் அளித்திருந்த தீர்ப்பு. மிக நீண்ட தீர்ப்பு.   படிக்க படிக்க ஆர்வத்தை ஏற்படுத்தியது.  அந்தத் தலைவரின் கொலை, ஒரு தீவிரவாதச் செயல் அல்ல என்பதை அந்த வழக்கை விசாரித்த மூன்று நீதிபதிகளுமே ஏகமனதாக ஒப்புக் கொண்டார்கள்.  தீவிரவாதச் செயல் அல்ல என்றால், தடா சட்டம் பொருந்தாது.  தடா சட்டம் பொருந்தாது என்றால், அந்தச் சட்டத்தின் கீழ் குற்றவாளிகள் அளித்திருந்த ஒப்புதல் வாக்குமூலம் எதுவுமே செல்லாது.  தடா சட்டம் இல்லையென்றால், சாதாரண கொலை வழக்குகள் போல, உயர் நீதிமன்றத்தில் மேல் முறையீடு செய்யலாம்.   ஆனால் தடா வழக்கின் கீழ் நேரடியாக உச்ச நீதிமன்றம்தான்.  தடா சட்டம் அத்தலைவரின் கொலை வழக்கில் பயன்படுத்தப்பட்டது தவறு என்பதை ஒப்புக்கொண்ட நீதிபதிகள், மேல்முறையீட்டை உயர்நீதிமன்றத்துக்கு அனுப்பாமல் தாங்களே விசாரித்து தீர்ப்பளித்திருந்தனர்.   ஒரு வேளை உயர் நீதிமன்றத்துக்கு அவ்வழக்கு சென்றிருந்தால், இந்த தூக்குத்தண்டணைக் கைதியை பேட்டியெடுக்க வேண்டிய அவசியமே நேர்ந்திருக்காதோ… என்ன சட்டம்.. என்ன நீதிபதிகள்… 20 வருடமாக மரணத்தை எதிர்நோக்கி வாழ்வது என்ன சாதாரணமான விஷயமா ?   நாகரீக சமுதாயம் என்று நம்மை நாமே அழைத்துக் கொண்டு, சட்டபூர்வமான கொலையை எவ்வளவு எளிதாகச் செய்கிறோம்… ?

அந்தத் தீர்ப்பு நீண்டு கொண்டே போனதால் சலிப்பாக இருந்தது.  சட்டென்று ஃபேஸ் புக்கில் நுழைந்தேன்.  வசந்தி ஃப்ரெண்ட் ரெக்வெஸ்ட் கொடுத்திருந்தாள். அவள் திருமணம் நிச்சயமான ஒன்றிரண்டு நாளிலேயே அவளை அன்ஃப்ரெண்ட் செய்து விட்டேன்.   எப்போது பார்த்தாலும் அவள் பக்கத்தைச் சென்று பார்த்துக் கொண்டே இருப்பதே வேலையாக இருந்தது. சில நாட்களுக்கு. இப்படியே போனால் இது சரி வராது என்று அன்ஃப்ரெண்ட் செய்திருந்தேன். ப்ரென்ட் ரெக்வெஸ்டை அக்செப்ட் செய்யவில்லை. அப்படியே விட்டு விட்டேன். ப்ரைவேட் மெசேஜ் அனுப்பியிருந்தாள். “வெங்கட்… உன் கோபம் புரிகிறது.. ஒரே ஒரு முறை உன்னைப் பார்க்க வேண்டும். ப்ளீஸ்” என்று அனுப்பியிருந்தாள்.  

எப்படி அவளைப் பார்த்துக் கொண்டேன்..  எப்படிக் காதலித்திருப்பேன்..  அவள் தேவைகளை நானே உணர்ந்து அவள் கேட்பதற்கு முன்பாகச் செய்ய வேண்டும் என்பதை ஒரு சாகசமாக அல்லவா செய்து கொண்டிருந்தேன்.. எத்தனை முறை ஆச்சர்யப்பட்டிருப்பாள்.. பிட்ச்…

எரிச்சலாக இருந்தது.  வெளியே சென்று ஒரு தம் அடிக்கலாம் என்று அலுவலகத்தை விட்டு வெளியே வந்தேன்.   அவளிடமிருந்து மெசேஜ்..  “வெங்கட் ப்ளீஸ் கால்.. “.  இப்படித்தான் ஏதாவது சொல்லி ஏமாற்றுவாள்..  பெண் என்னும் மாயப்பிசாசு என்று யாரோ சொன்னது நினைவுக்கு வந்தது.  மாயப்பிசாசுதான்… பிசாசுதான்… ஆனால் அதில் அடங்கியிருக்கும் மாயம் மயங்கவைக்கிறது.   போதை தருகிறது.  அந்த போதை தீராத மயக்கத்தைத் தருகிறது. அந்த மயக்கத்தை இழக்கும் மனிதன் பைத்தியமாகிறான்.    

கண்டு கொள்ளவேயில்லை.   அப்படியே விட்டு விட்டேன்.  நான்கு நாட்கள் ஓடி விட்டன.  அதன் பிறகு அழைப்பும் இல்லை, மெசேஜும் இல்லை. ஒரு மெயில் அனுப்பியிருந்தாள்.    வெங்கட்.. நீ எவ்வளவு கோபமாக இருப்பாய் என்று எனக்குத் தெரியும்..  என்னால் புரிந்து கொள்ள முடிகிறது.  எனக்கு ஒரே ஒரு முறை உன்னைப் பார்க்க வேண்டும்.. அவ்வளவுதான்.    இந்த மெயில்தான் கடைசி.. விருப்பமிருந்தால் பார்… இனி உன்னைத் தொந்தரவு செய்ய மாட்டேன்.. என்று எழுதியிருந்தாள்.

அந்த மெயில் என்னை நிறைய்ய யோசிக்க வைத்தது.   போகலாமா வேண்டாமா என்று ஏகப்பட்ட குழப்பம்.  அப்படியே யோசித்து மேலும் இரண்டு நாட்கள் கடந்து விட்டன.  போக வேண்டாம் என்று முடிவே எடுத்து விட்டேன். அலுவலகம் சென்றதும் அவள் ஃபேஸ் புக் பக்கத்தைச் சென்று பார்த்தேன்.. 

விழிகளில் ஒரு வானவில் என்ற பாடலின் யுட்யூப் லிங்கைப் போட்டிருந்தாள்.   அந்தப் பாடல் சட்டென்று என்னைப் பழைய நினைவுகளுக்குள் மூழ்கடித்தது. நாங்கள் இருவரும் மிக மிக நெருக்கமாக இருந்த தருணத்தில் கேட்ட பாடல் அது.   எப்போது அந்தப் பாடலைக் கேட்டாலும் இருவருமே நெகிழ்ச்சியடைவோம்.

அழைத்தேன்.

“வெங்கட்… இப்போ ஹாஸ்டல்ல இருக்கியா ?“

“ம்“

“வந்தா பாக்க முடியுமா ? “

“ம் வா. “

கிளம்பிச் சென்றேன்.  அவள் ஹாஸ்டலை அடைந்தேன்.   காத்திருக்கிறேன் என்று மெசேஜ் அனுப்பினேன்.  5 மினிட்ஸ் என்று பதில் அனுப்பினாள்.  அந்த ப்ளாட்பாரத்தில்தான் எத்தனை குதூகலமாக காத்திருந்திருக்கிறேன்… அவள் வரவுக்காக.. இன்று அப்படிப்பட்ட இன்பங்களெல்லாம் இல்லை.  அதே இடம். அதே நடைபாதை.  அதே பைக்கில்தான் வந்திருக்கிறேன். காத்திருப்பதும் நான்தான்… ஆனால் என் மனதில்தான் எப்படி ஒரு மாற்றம்… ?   சாதாரணமாக ஏதோ ஒரு நண்பரையோ, அல்லது ஒரு சோர்ஸையோ பார்ப்பது போல எவ்வித எக்சைட்மென்டும் இல்லாமல்… ?  காலம் எப்படியெல்லாம் நம் மனதை மாற்றுகிறது என்பதை நினைத்தால் ஆச்சர்யமாக இருந்தது.

வந்தாள்..  புடவை உடுத்துவதே பிடிக்காது என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தவள், புடவையில் வந்தாள்.   கல்யாணம்தான் பெண்களை எப்படி மாற்றி விடுகிறது ?.   முகத்தில் உற்சாகம் இல்லை.  என்ன ஆச்சு இவளுக்கு… ஏன் இப்படி களையிழந்து காணப்படுகிறாள்… எப்படி துள்ளிக் கொண்டு வருவாள்… வரும்போதே முகத்தில் ஒரு குறும்பு இருக்குமே…

வந்ததும் “போலாமா..” என்றாள். எங்கே என்று கூட கேட்காமல் போலாம் என்றேன்.  அவளும் எங்கே என்பது பற்றி எதுவும் சொல்லவில்லை.  நானாக எங்கள் ஃபேவரைட் இடமான அந்த காஃபி ஷாப்புக்குச் சென்றேன்.
அங்கே சென்று அமரும் வரை எதுவுமே பேசவில்லை.  வழக்கமாக எங்கள் டேபிளுக்கு வந்து செர்வ் செய்பவன், எங்களைப் பார்த்தவுடன், “என்ன சார் ரொம்பா நாளா ஆளக் காணோம்…” என்று இயல்பாகக் கேட்டான்..  இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டு புன்னகைத்தோம்.

”ஊருக்குப்போயிருந்தோம்…” என்று மையமாக ஒரு பதிலைச் சொன்னேன்.  
ஆர்டர் எடுத்துக் கொண்டு சென்றான்.   

”எப்ப வசந்தி வந்த ஊர்லேர்ந்து… ப்ரேசில்லேர்ந்து ரெண்டு வாரம் முன்னாடியே வந்துட்டேன்.  நேரா மதுரைக்குப் போயிட்டேன். மெட்ராசுக்கு போன வாரம்தான் வந்தேன்.”

”அம்மா அப்பா நல்லா இருக்காங்களா..? ”

”ம்”

”எப்படி இருக்க வசந்தி… நல்லா இருக்கியா… உங்க வீட்டுக்காரர் நல்லா இருக்காரா” என்று வீட்டுக்காரரில் ஒரு அழுத்தத்தோடு சொன்னேன்.

”ம்.. ”

அவளின் அழுத்தமான மவுனம் என்னை ஏதோ செய்தது.  ஏதோ பிரச்சினை என்பது மட்டும் நன்றாகப் புரிந்தது.  எப்படி ஆரம்பிப்பது என்றே புரியவில்லை. இப்படியெல்லாம் இவள் இருந்ததே கிடையாது. ஐந்து நிமிடத்துக்கு மேல் சோகமாக இருக்க இவளால் முடியவே முடியாது. ஏதாவது திட்டினால் கூட ஐந்து நிமிடம் முகத்தை உர்ரென்று வைத்திருப்பாள்.. பிறகு இவளே ஏதாவது ஆரம்பித்து கலகலவென்று ஆகிவிடுவாள்.  இப்படி மாறி விட்டாளே…

”வசந்தி.. என்னம்மா ஆச்சு… சொல்லு… எதுவா இருந்தாலும் சொல்லு…”
அமைதியாகவே இருந்தாள்.

”என்ன வசந்தி ஆச்சு…. எதுவா இருந்தாலும் சொல்லுப்பா..”

”ஒரு நாள், சாவ் பாலோன்ற சிட்டிக்குப் போகணும், வர ரெண்டு நாள் ஆகும்னு சொன்னான்.  அவன் போன மறுநாள்  நான் இங்லீஷ் டீச்சர் வேலைக்காக ஒரு எடத்துல ரிஜிஸ்டர் பண்றதுக்காகப் போயிருந்தேன். அந்த எடத்துல ஒரு காஃபி ஷாப்ல ஒரு பொண்ணோட பேசிக்கிட்டிருந்தான். அந்தப் பொண்ணு அழுதுக்கிட்டிருந்தா… இவன் அவகிட்ட கெஞ்சிக்கிட்டு இருந்தான்.. நான் உடனே போன் அடிச்சேன்.. கட் பண்ணான்..

நான் அவங்க போற வரைக்கும் ஒளிஞ்சிருந்து பாத்தேன்.. அவ ரொம்ப நேரமா அழுதுக்கிட்டிருந்தா… இவன் அவ கண்ணத் தொடச்சு விட்டு, கட்டிப் புடிச்சு முத்தம் குடுத்தான்.. அவ அழுதுக்கிட்டே போயிட்டா…

வீட்டுக்கு வந்து திரும்பி போன் பண்ணி எங்க இருக்கன்னு கேட்டா, மீட்டிங்ல இருக்கேன்.. வீட்டுக்கு வர இன்னும் ரெண்டு நாள் ஆகும்னு சொன்னான்… நான் நீ இருக்கற இடத்துக்கு வர்றேன்னு சொன்னா… அங்க ட்ராவல் பண்றதுக்கே 12 மணி நேரம் ஆகும்னான்..

ரெண்டு நாள் கழிச்சு அவன் வந்ததும், நேரா கேட்டுட்டேன்..   ஆமாம்… அவதான் எனக்கு முக்கியம்... அட்ஜஸ்ட்   பண்ணிக்கிட்டு இருக்கறதானா இரு… இல்லன்னா கௌம்பிப் போன்னு சொல்லிட்டான். டெய்லி சண்டை…  அந்த ஊரு பாஷையிலே அவகிட்ட எப்பப் பாத்தாலும் போன்ல பேசிக்கிட்டிருந்தான்.  என்ட பேசறத விட போன்லதான் ரொம்ப நேரம் பேசிட்டிருப்பான்.  எனக்குப் புரியாததுனால என்ன பேசறான்னு தெரியல.. இதனாலயே டெய்லி சண்டை நடந்துச்சு… நெறய்ய வாட்டி அடிச்சுட்டான் வெங்கட்….” என்று சொல்லி விட்டு அழ ஆரம்பித்தாள்.

“இத்தனை வருஷத்துல எங்க அப்பா ஒரு வாட்டி கூட என்னை அடிச்சதுல்ல வெங்கட்…  நீ என்னை எத்தனையோ வாட்டி திட்டியிருக்க… ஒரு வாட்டி கூட கை நீட்னதுல்ல… பேசிப் பொலம்பறதுக்குக் கூட யாரும் இல்லாம தனியாவே அழுதுக்கிட்டிருந்தேன் வெங்கட்…. அவள விட்டுடுன்னு கெஞ்சிப் பாத்துட்டேன்.. முடியவே முடியாதுன்னுட்டான்… அவன் விட்டாலும் அந்தப் பொண்ணு அவனை விட மாட்டா போல இருக்கு… நான் கௌம்பறதுக்கு ரெண்டு நாள் முன்னாடி வீட்டுக்கே வந்துட்டா… இனிமே இங்க இருக்கறது வேஸ்டுன்னுதான்  கௌம்பிட்டேன். “

கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டாள்.

“நான் உனக்குப் பண்ண அத்தனை பாவத்துக்கும் சேத்துதான் அனுபவிக்கிறேன் வெங்கட்…”  

கண்களைத் துடைத்துக் கொண்டு டக்கென்று எழுந்து “போலாம் வெங்கட்“ என்றாள்.  அவள் காபியைத் தொடவே இல்லை.

நான் அவளுக்கு ஏதாவது ஆதரவு சொல்கிறேனா என்றெல்லாம் எதிர்ப்பார்த்தது போல தெரியவில்லை. அவள் பாட்டுக்கு கட கடவென்று கொட்டித் தீர்த்து விட்டு எழுந்து விட்டாள்.  எனக்கும் எதுவும் பேசத் தோன்றவில்லை.

காப்பி கோப்பையின் அடியில், காபிக்கான பணத்தை சொருகி விட்டு, கிளம்பினேன்.

படி இறங்கினோம்.  “அடுத்து என்னப் பண்ணப்போற வசந்தி ? “

“தெரியல வெங்கட்.. இன்னும் டிசைட் பண்ணல.. தனியா ப்ராக்டிஸ் பண்றதா, இல்ல யார்கிட்டயாவது ஜுனியரா சேர்றதான்னு இன்னும் முடிவு பண்ணல…“

அதற்கு மேல் என்ன பேசுவதென்று தெரியவில்லை.   அவளை ஹாஸ்டலில் இறக்கி விட்டேன்.  எதுவும் பேசாமல், வர்றேன் என்று மட்டும் சொல்லி விட்டு கிளம்பினேன்.  

திரும்பி வருகையில், அவள் திருமணம் உடைந்து போனது குறித்து அவள் அழுதது எல்லாம் மறந்து ஒரு குரூர சந்தோஷம் தோன்றியது… ‘எனக்கு துரோகம் பண்ணிட்டுப் போனில்ல… இப்போ என்ன ஆச்சு பாத்தியா ?’ என்று தோன்றிய எண்ணம், என்னையே அவமானப்பட வைத்தது.   என்ன எண்ணம் இது…. பாவம் எவ்வளவு வேதனையில் வந்திருக்கிறாள்… இந்த நேரத்தில் என் ஈகோ இப்படியா வேலை செய்யும்…

வீட்டுக்குள் நுழைந்ததும், அம்மா ஹாலில் அமர்ந்து டிவி பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். வசந்தியின் நிலைமையை யாரிடமாவது சொல்ல வேண்டும் போலிருந்தது.  

“அம்மா… வசந்திக்கு கல்யாணம் ஆச்சுல்ல… “

“ஆமாடா.. அவதான் வெளிநாட்டுக்குப் போயிட்டான்னு சொன்னியே…“

“ஆமாம்மா.. அவன் வீட்டுக்காரனுக்கு ஏற்கனவே கல்யாணம் ஆயிருந்துச்சாம்.. அந்த ஊர்லயே ஒரு பொண்ணு கூட இருக்கானாம். இவ அவன் வேண்டாம்னு திரும்பி வந்துட்டா“ என்றேன்.

“அடப்பாவி… இதுக்காடா அந்தப் பொண்ணு அவசர அவசரமா கல்யாணம் பண்ணுச்சு….  எங்கடா இருக்கா அவ ? “

“ஹாஸ்டல்ல தங்கியிருக்காம்மா…“

“வீட்டுக்கு கூட்டிட்டு வர வேண்டியதானேடா… ஏன் அப்படியே விட்டுட்டு வந்த… என்னா புள்ளைடா நீ….“

அம்மா இப்படி உடனே அவளை வீட்டுக்கு அழைத்து வரச் சொன்னது ஆச்சர்யமாக இருந்தது. 

“காலையில கூட்டிட்டு வரட்டுமாம்மா….. ? “

“காலையில மொத வேலையா போயி அவளைக் கூட்டிக்கிட்டு வா… வேணாம்.. ரெண்டு பேருமே போவோம்.   கால் டாக்சிக்கு சொல்லிடு…. நேரா கபாலீஸ்வரர் கோயிலுக்குப் போயி ரெண்டு பேருக்கும் ஒரு அர்ச்சனை பண்ணிட்டு வந்துடுவோம்… எனக்கு அப்பவே மனசுல தோணுச்சு…  என்னடா இந்தப் புள்ளை இப்படி அவசரமா கல்யாணம் பண்றாளேன்னு…  கடவுளே…. இப்படியா இருப்பானுங்க… அவங்க அப்பனுக்காவது அறிவு வேணாம்… சரி.. நீ கால் டாக்சிக்கு சொல்லிடு… காலையில ஆறு மணிக்கெல்லாம் வரச் சொல்லிடு… நான் மாத்திரை போட்டுட்டேன்.. உனக்காகத்தான் உக்காந்திருந்தேன்… காலையில நீயும் சீக்கிரம் எந்திருச்சுரு…“ என்று படுக்கச் சென்றாள்.

அம்மா இப்படி பதற்றமடைவாள் என்று எதிர்ப்பார்க்கவே முடியவில்லை.  அவளின் பதற்றத்தைப் பார்த்து, அவளுக்கு வசந்தியை எந்த அளவுக்குப் பிடித்துப் போயிருக்கிறது என்று தெரிகிறது. 

வசந்தியை இப்போதே அழைத்து அம்மா சொன்னதை சொல்லலாமா… ?  வேண்டாம்… சர்ப்ரைஸாக இருக்கட்டும். காலையில் 8 மணிக்கெல்லாம் ஹாஸ்டல் வாசலில் திடீரென்று அம்மாவோடு போய் நின்றால்… கண்களெல்லாம் விரிய ஆச்சயர்யப்படுவாள்.. வெளியே மழை பெய்து கொண்டிருந்தது.   இதமான குளிர் நிலவியது.  இதே படுக்கையில் அவளை அணைத்துக் கொண்டு, அவள் தலையைத் தடவிக் கொண்டே அவள் பட்ட கஷ்டங்களைக் கேட்டு அவளுக்கு ஆறுதல் சொல்ல வேண்டும்.   அவள் வலிகளை மறக்க வைப்பது மட்டுமே இனி எனது ஒரே லட்சியம்….  இப்படி வேதனையை அனுபவிக்கவா அவசரமாக கல்யாணம் செய்தாள் ? 

அவள் வீட்டுக்கு வந்ததும் முதல் வேலையாக அவளுக்கென்று ஒரு அறையை ஒதுக்கித் தர வேண்டும்.  முடிந்தால் முன் அறையையே அவள் க்ளையன்டுகளை மீட் பண்ணுவதற்கென்று ஒதுக்கித் தந்து விட வேண்டும்.  இங்கேயே இரு… ஹாஸ்டலெல்லாம் வேண்டாம் என்று அம்மாவை வைத்து சொல்லச் சொல்ல வேண்டும்.  அப்போதுதான் கேட்பாள்.  அச்சச்சோ.. எனக்கு பதவி உயர்வும், சம்பள உயர்வும் கிடைத்தது பற்றிச் சொல்ல மறந்து விட்டேனே… ச்சை.. அவள் இருந்த நிலையில் இதையெல்லாமா கேட்டுக் கொண்டிருப்பாள்… பாவம்…

அவள் அப்பா அம்மாவிடம், அம்மாவை வைத்துப் பேசச் சொல்ல வேண்டும்…  திரும்பவும் அவள் அப்பன் திமிராக ஏதாவது பேசினால் போய்யா என்று சொல்லி விட வேண்டியதுதான்…. அவன் இன்னமும் அப்படித்தான் பேசுவான்……

கையோடு டைவேர்ஸ் பைல் பண்ண வேண்டும்.   அந்தப் பொறுக்கி ம்யூச்சுவல் கன்சென்டுக்கு ஒத்துக் கொள்ள மாட்டான்… நோட்டீஸ் ப்ரேசிலுக்கு அனுப்ப வேண்டும்…  வெளிநாட்டில் இருப்பதால் சாமான்யத்தில் டைவேர்ஸ் கிடைக்காது…. டைவேர்ஸ் கிடைத்தால் என்ன கிடைக்காவிட்டால் என்ன… இவள் என் மனைவி… என்னோடுதான் இருப்பாள்… ரெண்டு பேர் சேர்ந்து வாழ்வதற்கு சட்டத்தின் அங்கீகாரம் என்ன கட்டாயமா…. யார் தடுக்க முடியும்… அவன்தான் கேட்க முடியும்… கேட்பானா என்ன….  ராஸ்கல்… இப்படி நாசம் பண்ணி விட்டானே இவளை…  அதெல்லாம் எதற்கு இப்போது…  என்னிடம் வந்து விட்டாள்… நான் இறக்கும் வரை அவள் கண்களில் கண்ணீரே வராமல் பார்த்துக் கொள்வேன்.  நாங்கள் சேர்ந்து வாழ்வதை இனி யாரால் தடுத்துவிட முடியும் என்று யோசித்துக் கொண்டே எப்போது தூங்கினேன் என்று தெரியவில்லை. 

திடீரென்று அழைப்பு மணி அடித்தது.  செல்போனை எடுத்து மணியைப் பார்த்தேன். இரவு மணி 11.   இந்த நேரத்தில் யார்…

கதவைத் திறந்தேன்.  

”சார்.. நாங்க சிபிஐ ஆபிசர்ஸ்…  நீங்க கொஞ்சம் எங்க கூட  வரணும் …”
டக்கென்று சிங்காரவேலு நினைவு வந்தது.  தன் வாழ்க்கையையே என்னால் தொலைத்து விட்டான்.   சும்மாவா இருப்பான் ?.  

”வர்றேன் சார்…” என்று சொல்லி விட்டு,  ஜெயிலுக்குப் போகப்போகிறோம் என்று உறுதியாகத் தெரிந்ததால், பேஸ்ட். ப்ரஷ், இரண்டு செட் துணிமணிகள் எடுத்து வைத்துக் கொண்டேன். 

சிங்காரவேலு  இத்தனை நாள் எப்படிச் சும்மா இருந்தான் ?   இது எப்போதோ நடந்திருக்க வேண்டும்.  இரண்டு மாதம் ஏன் காத்திருந்தான் என்பதுதான் தெரியவில்லை.  சிங்காரவேலு பத்தாது என்று இப்போது ஒரு நீதிபதி வேறு சேர்ந்து கொண்டிருப்பான்.  வாழ்க்கையைத் தொலைத்த இரண்டு பேரும் கூட்டணி சேர்ந்திருப்பார்கள்… சும்மாவா விடுவார்கள்.. இந்த முறை இரண்டு மாதமா, நான்கு மாதமா என்று தெரியவில்லை…

வசந்தியைப் பார்க்கப் போகையில் அழைத்துச் செல்கிறார்களே… நாளை வருகிறேன் என்று இவர்களிடத்தில் பேசுவதற்கு சும்மா இருக்கலாம்.  இத்தனை நாள் பொறுத்தாகி விட்டது.   இன்னும் கொஞ்ச நாள் பொறுத்து அதன் பிறகு வசந்தியை அழைத்து வரலாம்.    அவளும் வக்கீல்தானே… தகவல் தெரிந்தால் எங்கு வேண்டுமானாலும் வந்து பார்ப்பாள்… பிறகென்ன… அம்மாவை எழுப்பாமல், ஒரு துண்டுச் சீட்டில், காலை வழக்கறிஞரை தொடர்பு கொள்ளுமாறு சொல்லி கைதான விபரத்தை எழுதி, அவள் பார்வையில் படும்படி வைத்தேன்.

செல்போனை எடுத்து, என்னைக் கைது செய்து விட்டார்கள். காலை 10 மணிக்கு சிபிஐ அலுவலகத்தில் வந்து பார்க்கவும்.   வரும்போது நான் வாங்கி தந்த பச்சை நிற டிசைனர் புடவை கட்டி அம்மாவோடு வரவும் என்று அவசர அவசரமாக மெசேஜ் அடித்தேன். 

சிபிஐ அதிகாரிகள் காத்துக் கொண்டே இருந்தார்கள்.   வசந்திக்கு மெசேஜ் அனுப்பி விட்டு அவர்களோடு கிளம்பினேன்.

வழக்கம் போல வரும் வாகனத்தில் இல்லாமல் ஒரு பெரிய வேனில் ஏற்றினார்கள். 


தினத்தந்தி.

நக்சலைட்கள் சுட்டுக் கொலை

சென்னை.  சிறையிலிருந்து தப்பிய ஒரு நக்சலைட்டையும் அவனது கூட்டாளியாக இருந்த பத்திரிக்கையாளர் ஒருவனையும் மத்திய ரிசர்வ் படை போலீசார் சுட்டுக் கொன்றனர்.

ஜார்கண்ட் மாநிலத்தில் ஆயுதப் பயிற்சி எடுத்து போலீசாரிடம் கைதாகி புழல் சிறையில் இருந்து வந்தவன் சுந்தரமூர்த்தி.  வங்கியில் பண மோசடி செய்து கைதானவன் கோட்டைச்சாமி வெங்கட்.  இவன் இந்த வழக்கில் கைதாகி சிறையில் இருந்தபோது கோட்டைச்சாமியை நக்சலைட் இயக்கத்தில் சேர்த்துள்ளான்.   அதன் பிறகு ஜாமீனில் வெளி வந்த கோட்டைச்சாமி, நக்சலைட் இயக்கத்தில் இருந்து கொண்டே பிரபல பத்திரிக்கை ஒன்றில் நிருபராக வேலைக்குச் சேர்ந்தான்.   பத்திரிக்கையில் வேலை செய்தாலும் நக்சல் இயக்கத்தில் தொடர்ந்து செயல்பட்டுக் கொண்டிருந்தான் கோட்டைச்சாமி.

நேற்று, சிறையில் இருந்த சுந்தரமூர்த்தியை ஜார்கண்ட் நீதிமன்றத்துக்கு போலீசார் வாகனத்தில் அழைத்துச் சென்றபோது சுந்தரமூர்த்தியை தப்பிக்க வைப்பதற்காக ஆயுதங்களோடு அந்த வேனை வழி மறித்து போலீசாரை தாக்க கோட்டைச்சாமி முயன்றுள்ளான்.   சுந்தரமூர்த்தியும் அவனும் சேர்ந்து போலீசாரைத் தாக்கியுள்ளனர்.  போலீசார் தற்காப்புக்காக திருப்பிச் சுட்டதில், கோட்டைச் சாமியும் சுந்தரமூர்த்தியும் பலத்த காயமடைந்துள்ளனர்.  அவர்களை உடனடியாக அரசு பொது மருத்துவமனைக்கு எடுத்துச் செல்லும் வழியிலேயே அவர்கள் இருவரும் இறந்து விட்டனர்.

கோட்டைச் சாமியும் சுந்தரமூர்த்தியும் தாக்கியதில் காயமடைந்த மத்திய ரிசர்வ் பாதுகாப்புப் படை போலீசார் இருவர் அரசு மருத்துவமனையில் சிகிச்சை எடுத்து வருகின்றனர்.

முற்றும். 

Monday, 29 October 2012

தீராக் காதல் 33




வள் ஃபேஸ் புக் பக்கத்தில் வசந்தி என்கேஜ்ட் டு சங்கர நாராயணன் என்று அவன் புகைப்படம் இருந்தது.  சிரித்துக் கொண்டிருந்தான்.

திர்ச்சி, ஏமாற்றம், ஆற்றாமை, கோபம், வெறுப்பு ஒரு சேர வந்தன. என்ன நடந்தது என்பதை என்னால் புரிந்து கொள்ளவே முடியவில்லை.   என்னையறியாமல் கண்ணில் கண்ணீர் வழியத் தொடங்கியது.   எப்படி…..  நெஞ்சு வலிப்பது போல இருந்தது.   மூச்சு விட சிரமமாக இருப்பது போல உணர்ந்தேன். மீண்டும் ஒரு முறை ரெஃப்ரெஷ் செய்து பார்த்தேன். இது பொய்யாக இருக்க வேண்டும் என்று மனம் அரற்றியது.    ஆனால் பொய் இல்லை நிஜம்.   என்கேஜ்ட் என்ற செய்தியை அவள்தானே ஏற்றியிருப்பாள்.  அவளுடைய அக்கவுன்டில் புகுந்து வேறு யாராவது ஏற்றுவார்களா என்ன.. ?

சங்கர நாராயணனின் ஃபேஸ் புக் பேஜை பார்த்தேன்.  பிரேசில் நாட்டில் சாப்ட்வேர் இன்ஜினியராக இருந்தான். 

வாழ்த்துச் செய்திகள் குவிந்து கொண்டு இருந்தன. 

அவன் பேஜில் “என்ன சங்கர்….  வாட் ய சர்ப்ரைஸ்… சொல்லவேயில்லை. வாட்ஸ் யுவர் ஸ்டோரி” என்று போட்டிருந்தான்.

அவன் அதற்கு பதில் சொல்லியிருந்தான்.  

”இருவருக்கும் கொஞ்ச நாளாகவே நட்பு இருந்தது.  அடிக்கடி பேசிக்கொள்வோம்.   நாளடைவில் நட்பு வளர்ந்தது.  திடீரென்று ஏன் கல்யாணம் பண்ணிக் கொள்ளக் கூடாது என்று தோன்றியது. இருவரின் எண்ணங்களும் ஒத்துப் போனது.  நேரில் சந்தித்து விட்டு கல்யாணம் செய்வதைப் பற்றி முடிவெடுக்கலாம் என்று இருந்தோம்.  நேரில் சந்தித்தோம்.  ரெண்டு பேருக்கும் பிடித்துப்போய் விட்டது. வீட்டில் சொன்னோம்.  இரு வீட்டிலும் ஒத்துக் கொண்டார்கள்.  கடந்த ஜுலை 27தான் சந்தித்தோம்” என்று அவர்கள் காதல் கதையை சொல்லியிருந்தான்.
ஜுலை 27 என்றால்… ஜுலை 26தானே  வீட்டுக்கு வந்தாள்.  அன்றுதானே ஒன்றாக ஊர் சுற்றினோம்.    அன்றைக்கத்தானே அம்மாவோடு எப்படிப் பேசிக்கொண்டிருந்தாள்..? என்னைப் பார்த்து என்னோடு ஊர் சுற்றி, மகிழ்ச்சியாக சிரித்துப் பேசி, கொஞ்சிக் குலாவிவிட்டு, மறு நாள் இவனைப் பார்த்து கல்யாணம் செய்து கொள்ள முடிவெடுத்திக்கிறாளே…  என்ன பெண் இவள்… எப்படி இவளால் முடிந்தது… என்னைப் பைத்தியக்காரனாக்கி விட்டாளே…. இவன் என்னைப் பார்ப்பதற்காக சென்னை வரவில்லை அவனோடு திருமணம் நிச்சயம் செய்வதற்காக சென்னை வந்திருக்கிறாள்.. ஹாஸ்டலை என்னிடம் சொல்லாமல் முன்பே காலி செய்திருக்கிறாள்..  எல்லா வேலைகளையும் முடித்து விட்டு, கடைசியாக என்னோடு ஒரு முறை ஊர் சுற்றலாம் என்று வந்திருக்கிறாள். மறுநாள் கல்யாணம் செய்யப்போகிறவனை பார்க்க திட்டமிட்டு விட்டு, என்னோடு எப்படி இவளால் படுக்கையில் புரள முடிந்தது….  படுக்கையில் ஒன்றாகக் கிடந்தபோது சிறு உறுத்தலும் தோன்றவில்லையா…  என்னால் இப்படி ஒரு துரோகத்தைச் செய்திருக்க முடியுமா ?  எப்படி முடிந்தது அவளால்..  கொஞ்சம் கூட கூசாமல் நடித்திருக்கிறாளே…  இப்போது மட்டும் நடித்திருக்கிறாளா.. இல்லை ஆரம்பம் முதலே நடித்திருக்கிறாளா..  உண்மையில் என்னைக் காதலித்தாளா இல்லை ஊர் சுற்றவும், நேரம் போக்கவும் என்னைப் பயன்படுத்தினாளா…  புதுத்துணிமணிகள் வாங்கிக் கொடுத்து, சினிமாவுக்கு அழைத்துச் சென்று, வித விதமான ஹோட்டல்களில் உணவருந்தி உல்லாசமாக நேரத்தைச் செலவழிக்க ஒரு இளிச்சவாயன் கிடைத்திருக்கிறான் என்று இத்தனை நாளும் என்னைப்  பயன்படுத்தினாளா ?  இப்படி ஒரு இடியைத் தூக்கிக் போட எப்படி மனது வந்தது இவளுக்கு…

27 ஆயிரம் ரூபாய்க்கு வாங்கிக் கொடுத்த லேப்டாப்பை நினைத்தால் அவளை கொலை செய்தால் என்ன என்ற ஆத்திரம் வந்தது. அந்த லேப்டாப்பை வாங்கும்போதாவது உண்மையைச் சொல்லியிருக்கலாமே…  எப்படி ஏமாந்திருக்கிறேன்…  எவ்வளவு இளிச்சவாய்த்தனமாக இருந்திருக்கிறேன் என்பதை நினைத்தால் அவமானமாக இருந்தது.  எத்தனை பேரின் ஊழல்களை அம்பலப்படுத்தியிருப்பேன்… எத்தனை மிரட்டல்களை தைரியமாக எதிர் கொண்டிருப்பேன்.  எத்தனை பேருக்கு சவால் விட்டு அவர்களின் மற்றொரு பக்கத்தை வெளிப்படுத்தியிருப்பேன்.. ஒரு சாதாரண பெண்ணிடம் இப்படி ஏமாந்து விட்டேனே …  பெரிய பத்திரிக்கையாளன் என்று பெயர் வேறு.. ஒரு சாதாரண அடிப்படைகளைத் தெரியாமல் குருடனாக இருந்திருக்கிறேன்..  எவ்வளவு சாமர்த்தியமாக ஏமாற்றி விட்டாள்..  எதற்குமே லாயக்கில்லாதவனாக ஆகி விட்டேனே…  இத்தனை நாள் நான் ஒரு அறிவாளி என்ற என் எண்ணத்தை ஒரே நாளில் தவிடுபொடியாக்கி விட்டாளே…  அறிவாளியாக இல்லாவிட்டாலும் பரவாயில்லை ஒரு அடி முட்டாளாக்கிவிட்டாளே…  இப்படியா ஏமாறுவேன்…  ப்ளடி பிட்ச்…

முதல் அத்தியாயத்திலிருந்து..

அந்த 20 தூக்க மாத்திரைகளை அந்த காகித உறையிலிருந்து எடுத்து மேசையின் மேல் வைத்தேன். அம்மாவுக்காக வாங்கிய மாத்திரைகள்.  இறப்பதற்கு இந்த 20 மாத்திரைகள் போதுமா ? உயிர் பிரிந்து விடுமா … அல்லது அரை குறையாக இழுத்துக் கொண்டு இருக்க நேருமா ?   ஒரேயடியாக போய்விட்டால் பரவாயில்லை.  உயிர்பிழைத்து விட்டால் அதன் பிறகு எதிர்கொள்ளும் கேள்விகள்…. அவமானங்கள்…..  ஒரு முயற்சிதான் செய்து பார்ப்போமே…  உயிர் போய்விட்டால் எவ்வளவு நிம்மதி… ?  இந்த வலியோடு வாழ வேண்டாமே…

உயிரை அறுத்தது போலிருக்கிறதே… நெஞ்சே வெடித்துவிடும் போலிருக்கிறதே… எப்படி இது நடக்கும் ?  தாங்க முடிய வில்லையே…  இனி எதற்காக வாழ வேண்டும் ?   என்ன இருக்கிறது இனி   வாழ்வதற்கு ?  துரோகத்தின் வலி என்பது இதுதானா ?   எப்படி முடிந்தது அவளால் ? ஒரு வார்த்தை சொல்லியிருக்கக் கூடாதா ? பேஸ்புக்கைப் பார்த்து நான் தெரிந்து கொள்ள வேண்டுமா ?

இனி எப்படி இந்த உலகத்தில் அவள் இல்லாமல் வாழ முடியும்.   எதற்காக வாழ வேண்டும் ? 

இறந்து விட்டால் இந்த வேதனையாவது மிஞ்சுமே.   அவளை நினைத்து தினம் தினம் சாவதை விட, ஒரேயடியாகச் சாவது மேல். அவள் இல்லாமல் வாழ்வதை விட, அவள் துரோகத்தை தாங்க முடியவில்லையே…

தண்ணீர் எடுப்பதற்காக ஃப்ரிட்ஜை திறக்கச் சென்றேன். அம்மா உறங்கிக் 
கொண்டிருந்தாள்.   அவளைப் பார்த்ததும் இறப்பதற்கு முன் அவளருகில் சிறிது நேரம் இருந்துவிட்டு பிறகு சாகலாம் என்று தோன்றியது.  அவள் படுத்திருந்த கட்டிலில் அமர்ந்தேன்.  அவன் வந்தது தெரியாமலே, நிம்மதியாக உறங்கிக்கொண்டிருந்தாள்.  முதுமையின் காரணமாக முகத்தில் சுருக்கங்கள் விழுந்திருந்தன.   அவளையே பார்த்துக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தேன்.  சிறிது நேரத்தில் இறக்கப்போகிறோம் என்று முடிவெடுத்த பிறகு எதற்கு   தாய்ப்பாசம் ?   ஆனால், அவளை நன்றாகப் பார்த்துவிட்டுத்தான் சாக வேண்டும் என்று தோன்றியது.

இந்த அத்தியாயம் தொடர்கிறது

செல்போனை அடித்துக் கொண்டே இருந்தது.  எந்தக் காலையும் ஏற்க பிடிக்கவில்லை.   எடுத்து சைலென்டில் போட்டேன்.  வீட்டுக்குள்ளேயே நடந்தேன்.    சுவற்றில் தலையை வேகமாக மோத வேண்டும் போல இருந்தது.   எதையாவது எடுத்து கையைக் கிழித்துக் கொள்ள வேண்டும் போலிருந்தது.  மூச்சு விட சிரமமாக இருப்பது போலிருந்தது.  மூச்சை நன்றாக இழுத்து விட்டேன்.  நெஞ்சு அடைப்பது போலிருந்தது. மீண்டும் அவள் ஃபேஸ் புக் பக்கத்துக்கு சென்று பார்த்தேன்..  அது பொய்யாக இருக்குமோ என்று தேடினேன்… ஆனால் நிமிடத்துக்கு நிமிடம் வாழ்த்துக்கள் குவிந்து கொண்டிருந்தன.  அத்தனை வாழ்த்துக்களுக்கும் அடுத்த நொடியே தேங்க் யூ என்று பதிலளித்துக் கொண்டிருந்தாள்.   என்ன வசந்தி சொல்லவேயில்லை என்று போட்டவர்களுக்கு…. எங்கள் இருவருக்குமே இது சர்ப்ரைஸ் என்று பதிலளித்திருந்தாள். ஃபேஸ் புக்கைப் பார்க்க பார்க்க என் கோபமும், ஆற்றாமையும், சோகமும் அதிகமாகிக் கொண்டே இருந்தது போலிருந்தது. 

செல்போன் வேறு சைலென்டில் டர்ர்ர்ர் என்று அதிர்ந்து கொண்டே இருந்தது.  எடுத்து சுவிட்ச் ஆப் செய்து விடலாம் என்று எடுத்தேன்.   14 மெசேஜ்கள் வந்திருந்தன. சாரி என்று அவள் ஏதாவது மெசேஜ் அனுப்பியிருப்பாள் என்று எதிர்ப்பார்த்து எடுத்துப்பார்த்தேன்.  எல்லா செய்திகளும் வாழ்த்துக்களாகவே இருந்தன… “கங்க்ராஜுலேஷன்ஸ்… ஃபென்டாஸ்டிக் வொர்க்..”. இன்று என்ன தினம் என்பது அப்போதுதான் உறைத்தது.   டி.வியைப் போட்டேன்.  எல்லா சேனல்களிலும் கதிரொளியில் நான் எழுதிய ஸ்டோரி பற்றித்தான் விவாதம் நடந்து கொண்டிருந்தது.  

அனைத்துச் சேனல்களிலும் சிங்காரவேலு மற்றும் நீதிபதி வேலாயுதம் கடுமையாக விவாதிக்கப்பட்டார்கள்.   என்னுடைய உழைப்பால் வெளியான செய்திகள் பரபரப்பாக விவாதிக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தது.  சிங்காரவேலுவின் வரலாறு முழுக்க தோண்டியெடுத்து விலாவாரியாக விவாதித்தனர்.   சிங்காரவேலு, சுதந்திர இந்தியா சந்தித்திராத மோசமான எதிரி என்பதைப் போல சித்தரித்தனர். பல்வேறு ஊழல்களில் சிக்கியிருந்த சிங்காரவேலு, தொடர்ந்து தப்பித்துக் கொண்டே வந்திருக்கிறார்… ஆனால் இந்த முறை அவர் தப்புவது கடினம் என்று கூறினார்கள்.   

பிரதான எதிர்க்கட்சி ப்ரஸ் மீட் வைத்தார்கள்.  சிங்காரவேலு மீதான தாக்குதல் கடுமையாக இருந்தது.  சிங்காரவேலுவின் அயோக்கியத்தனங்களுக்கு உடந்தையாக இருந்ததற்காக பிரதமர் பதவி விலக வேண்டுமென்றார்கள்.  சிங்காரவேலுவுக்கு அவர் கட்சித் தலைமையின் முழு ஆதரவு இருப்பதால்தான் அவர் இப்படிப்பட்ட சட்டவிரோத செயல்களில் ஈடுபடுகிறார் என்றார்கள். எதிர்க்கட்சியினரின் ப்ரஸ் மீட் முடிந்த உடனேயே சிங்காரவேலுவின் கட்சி செய்தித் தொடர்பாளர் பேசினார்.   விபரங்கள் என்ன என்பது தெரியாமல் உடனே சிங்காரவேலுவைப் பதவி விலகச் சொல்வது தவறு என்றார்.  சட்டம் தன் கடமையைச் செய்யும் என்றார்.   அவர் சட்டம் தன் கடமையைச் செய்யும் என்று சொன்னதே சிங்காரவேலுவுக்கு பின்னடைவு என்று கூறின ஊடகங்கள். அர்நப் கோஸ்வாமி, பிரசவ வேதனையில் கத்தும் தாயைப்போலவே பேசினான்.  “தி மினிஸ்டர் ஹேஸ் மெனிப்யுலேட்டட் ஜுடிஷியரி… ஹவ் கேன் தி நேஷன் டாலரேட் திஸ்” என்றான்.  அந்த நகைச்சுவையை என்னால் ரசிக்க முடியவில்லை.  

ரிமோட்டை எடுத்து சேனலை மாற்றலாம் என்று எத்தனித்தபோது கையில் தூக்க மாத்திரை ஸ்ட்ரிப் தட்டுப்பட்டது.   ச்சை… ஒரு நொடியில் சாக இருந்தேனே…  எத்தனை பெரிய சாதனையைச் செய்திருக்கிறேன்… என் கட்டுரையை இந்தியாவே விவாதித்துக் கொண்டிருக்கிறது. எல்லா அதிகாரங்களும் உள்ள ஒரு மத்திய அமைச்சர் ஊடகங்களைக் கண்டு அஞ்சி ஓடி ஒளிந்து கொண்டிருக்கிறார்.  யாருமே அசைக்க முடியாது என்று கருதிய ஒரு அரசியல்வாதியின் அஸ்திவாரம் ஆட்டம் கண்டு கொண்டிருக்கிறது.  இவையெல்லாம் நடப்பதற்கு காரணமான நான்,  எப்போது சாகலாம் என்று கையில் தூக்க மாத்திரையோடு உட்கார்ந்து கொண்டிருக்கிறேன்….

வெட்கமாக இருந்தது. அவமானமாக இருந்தது….  இப்படி ஒரு சாதனையைச் செய்து விட்டு நான் செத்திருந்தால் சிங்காரவேலு மிரட்டி செத்துவிட்டேன் என்றல்லவா கருதியிருப்பார்கள். இவள் செய்த துரோகம் யாருக்குத் தெரியும்.. எவ்வளவு கோழைத்தனமான முடிவெடுக்க இருந்தேன்…  

தூக்க மாத்திரையை மேசையில் விட்டெறிந்தேன்.  நான் ஏன் சாக வேண்டும்.. ?  ஏமாந்து விட்டேன்… உண்மைதான்.. அதற்காக நான் சாக வேண்டுமா…. தொலைக்காட்சியில் பரபரப்பாக நடந்த விவாதங்கள் நான் வாழ்வதின் பொருளை உணர்த்தியது போலிருந்தது…  

டிவியைப் பார்த்துக் கொண்டே, அன்று முழுவதும் வீட்டுக்குள்ளேயே இருந்தேன்.  மாலை ஆனது.  இரவு ஒரே ஒரு தூக்க மாத்திரையைப் போட்டேன்.  உறக்கம் வராததால் இன்னொன்றைப் போட்டேன்.   காலையில் எழுந்து பார்த்தால் 95 மிஸ்டு கால்கள் இருந்தன.   எந்தக் காலையும் திருப்பி அழைக்கவில்லை. உள் மனது “சாரி” என்று ஒரு மெசேஜாவது வசந்தி அனுப்பியிருப்பாளா என்று தேடியது.  எந்த மெசேஜும் இல்லை.

மறுநாள் செய்தித்தாள்கள் முழுக்க சிங்காரவேலு செய்திதான். நீதிபதி வேலாயுதம் நீதிபதியாக இருக்கும்போதே பல்வேறு முறைகேடுகளில் ஈடுபட்டிருப்பதாக பெயர் கூற விரும்பாத ஒரு உச்ச நீதிமன்ற வழக்கறிஞர் குறிப்பிட்டிருந்தார்.  ஆளுங்கட்சித் தலைவர் ஒருவரை மேற்கோள் காட்டி, “தி ஹீட் ஈஸ் டூ மச். ஹி ஹேஸ் பிகம் ய லய்யபிலிட்டி” என்று கருத்து தெரிவித்ததாக செய்தி வெளியிட்டது.   அன்று மதியம் சிங்காரவேலு தன் அமைச்சர் பதவியை ராஜினாமா செய்தார் என்று அறிவிக்கப்பட்டது.  அன்று இரவு, ஒரு நபர் விசாரணை ஆணையத்திலிருந்து வேலாயுதம் ராஜினாமா செய்ததாக அறிவிப்பு வெளியானது.  எடிட்டர் ”கங்க்ராஜுலேஷன்ஸ். வி ஹேவ் நெயில்ட் ஹிம்” என்று செய்தி அனுப்பினார்.  அவருக்குப் பதில் அனுப்பக் கூட தோன்றவில்லை. 

மறுநாள் காலையில்தான் பதில் அனுப்பினேன். 

எப்படியாவது அவளை மறக்க வேண்டும் என்று முயன்றாலும் அவள் ஏற்படுத்தியிருந்த வலி தாங்க முடியாததாக இருந்தது.

வேறு ஏதோ வேலையாக தி.நகர் சென்றபோது கல்யாணத்துக்கு பர்சேஸ் பண்ண வருவாளா… என்று தேடினேன். உயர்நீதிமன்றம் சென்றபோது, அங்கே அவள் நண்பர்களுக்கு பத்திரிக்கை கொடுக்க வருவாளா என்று தேடினேன்.  எந்த வேலையும் இல்லாமல் எக்ஸ்ப்பிரஸ் அவென்யூ சென்று நாங்கள் சுற்றித் திரிந்த இடங்களில் அமர்ந்திருந்தேன்.   பெண்கள் ஆடை விற்கும் கடைகளில் உள்ள ட்ரையல் ரூம் வாசலில் அமர்ந்திருந்தேன்.   எனக்குப் சுத்தமாக பிடிக்காமல் இருந்தாலும் அவளுக்காக சென்ற கேஎப்சிக்கு சென்று சாப்பிட்டேன். அங்கே மகிழ்ச்சியோடு பேசிக்கொண்டிருந்த காதல் ஜோடிகள் என் சோகத்தை மேலும் அதிகப்படுத்தினார்கள். அவர்களின் மகிழ்ச்சியை நான் இனி என்றுமே அனுபவிக்கப் போவதில்லை என்பது உறுத்தி வேதனையை அதிகப்படுத்தியது.   யாராவது புதிதாக கல்யாணம் ஆன ஜோடியைப் பார்த்தால் அவள் நினைவு வந்து வேதனைப்படுத்தியது.   என் வாழ்க்கையே வெறுமையானது போல இருந்தது.

திருமணமாகி அவள் கல்யாண புகைப்படங்களையும் ரிசெப்ஷன் புகைப்படங்களையும் ஃபேஸ் புக்கில் ஏற்றியிருந்தாள்.  கல்யாண மாப்பிள்ளையை கட்டிப் பிடித்தபடியும், அவன் தோள் மீது கைபோட்ட படியும் அவள் ஏற்றியிருந்த புகைப்படங்கள் கோபத்தை விட கழிவிறக்கத்தையே ஏற்படுத்தின.    அவளுக்குத் திருமணமாகி விட்டது என்பது உறைக்கவே பல நாட்கள் ஆனது.   இருவரும் சேர்ந்து பார்த்த திரைப்படங்கள், சேர்ந்து கேட்ட பாடல்கள் என்று ஒவ்வொரு நிமிடமும் அவளை நினைவுபடுத்திக் கொண்டே இருந்தன.   .

கதிரொளியில் எடிட்டர் எனக்கு சொன்னது போலவே சம்பளத்தை இரண்டு மடங்காக்கியிருந்தார்.  அடுத்த ஒரு மாதத்தில் அசோசியேட் எடிட்டராக பதவி உயர்த்தப்பட்டேன்.  புதிய வேலை எல்லா நேரத்தையும் எடுத்துக்கொண்டாலும், அவள் உறுத்திக் கொண்டே இருந்தாள்.   நான் சந்தித்த ஒவ்வொரு பெண்ணும், இவள் அவள் இல்லை என்பதையே ஞாபகப்படுத்திக் கொண்ட இருந்தார்கள்.

அலுவலக வேலைகள் என் நேரத்தை முழுமையாக எடுத்துக் கொண்டது.  எடிட்டோரியல் மீட்டிங்கில் கதிரொளியை வாரமிருமுறை ஆக்கினால் என்ன என்ற ஆலோசனையை வைத்தேன்.  அனைவரும் செய்யலாம் என்றார்கள்.  ஆனால், எடிட்டர் மட்டும் தயங்கினார்.   தற்போது வாரம் ஒரு முறை வந்தாலும், இதழ் முழுமையும் படிக்கும் அளவுக்கு உருப்படியான செய்திகள் வருகின்றன… ஆனால் வாரமிருமுறை செய்து விட்டு, பக்கத்தை நிரப்புவதற்காகவென்று ஏதாவது செய்திகளை நிரப்புவது கதிரொளியின் பெயரைக் கெடுத்து விடும் என்றார்.   இரண்டு இதழ்களுக்கும் திருப்திகரமாக செய்திகளைத் தருகிறேன் என்று நம்பிக்கை அளித்தேன். அரை மனதோடு ஒப்புக் கொண்டார் எடிட்டர்.  இரண்டு மாதம் கழித்து, கதிரொளி வாரமிருமுறை இதழாகும் என்று திட்டமிட்டோம்.  முதல் இதழில், பரபரப்பை ஏற்படுத்தும் அளவுக்கு ஏதாவது ஒரு செய்தி வேண்டும் என்றார்… 

என் தொடர்புகளைப் பயன்படுத்தி, ஒரு தலைவரை கொலை செய்ததற்காக மரண தண்டனை விதிக்கப்பட்டு உள்ள ஒருவரின் பேட்டிக்கு முயற்சி செய்து கொண்டிருந்தேன்.   கேள்விகளை அடித்து அவர் வழக்கறிஞர் மூலமாக சிறைக்கு கொடுத்து அனுப்பியிருந்தேன்.  அவர் வழக்கறிஞர் இன்று எப்படியும் பதில்களோடு அழைப்பதாகச் சொல்லியிருந்தார். மரண தண்டனையை எதிர்நோக்கி 12 வருடங்களாக வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும் ஒரு நபரின் மனநிலை எப்படி இருக்கும் என்பதை பதிவு செய்ய வேண்டும்… அந்த நபர் இது வரை பத்திரிக்கைகளுக்கு எந்தப் பேட்டியும் அளித்ததில்லை என்பதால், இந்தப் பேட்டி நிச்சயம் பரபரப்பைக் கிளப்பும்.  பேட்டியை தயார் செய்து, எடிட்டரிடம் காண்பித்து திருத்தி அதை சிறப்பாக உருவாக்க வேண்டும்.    
செல்போன் ஒலித்தது.     

வசந்தி காலிங்….

தொடரும்.

Tuesday, 23 October 2012

தீராக் காதல் 32



திர்ச்சி என்ற வார்த்தை என் உணர்வுகளை வர்ணிக்க முடியாது.  அப்படி ஒரு உணர்வு ஏற்பட்டது. அதிர்ச்சி, ஆச்சர்யம், வியப்பு என்று எல்லாவற்றையும் சேர்த்தது போன்ற ஒரு உணர்வு. என்ன செய்வது என்று புரியவில்லை.  அவள் நம்பருக்கு போன் அடித்துப் பார்த்தேன்.  எடுக்கவேயில்லை. 

வசந்தி… ஐ யம் வொர்ரீட்.. வாட் ஹேப்பன்ட்… ப்ளீஸ் கான்டக்ட் இம்மீடியட்லீ என்று செய்தியனுப்பினேன். பதிலில்லை.

நேராக அலுவலகத்துக்குச் சென்று பேஸ் புக்கில் ஆன்லைனில் இருக்கிறாளா என்று பார்த்தேன்.  அதிலும் இல்லை.  யாஹூவிலும் இல்லை.   எஸ்.எம்.எஸ் வந்தது.  அவசரமாக எடுத்துப் பார்த்தேன். எடுத்துப் பார்த்தால் “கே.ஆர் இன்டஸ்ட்ரீஸ், ஜார்க்கண்ட்“ என்று மட்டும் இருந்தது.  இந்த நேரத்தில் என்ன இழவு இது என்று கோபம் வந்தது.  இருபது நாட்களுக்கு முன், இதே போல ஒரு மெயில் வந்திருந்தது.   அதில் வெறுமனே கே.ஆர் இன்டஸ்ட்ரீஸ் என்பது மட்டுமே இருந்தது.   ஏதோ ஸ்பாம் மெயில் என்று உடனே டெலிட் செய்து விட்டேன்.  ஏன் திருப்பி எனக்கு இதே விவகாரத்தை மெசேஜாக அனுப்ப வேண்டும்… ?    

எப்படி அவளைக் கான்டாக்ட் செய்வது.. சிவகாசியில் அவள் நெருங்கிய தோழியின் எண்ணுக்கு முயற்சி செய்தேன்.  அவள் எடுக்கவேயில்லை.  வீட்டின் லேன்ட் லைனுக்கு அடிக்க பயமாக இருந்தது.  தொடர்பு கொள்ள வேறு வழியே இல்லை என்பதால், லேண்ட் லைனுக்கு முயற்சி செய்தேன்.  அவள் அம்மா எடுத்து, “சொல்லுங்க… யாரு வேணும்..” என்றார்.  உடனே இணைப்பைத் துண்டித்தேன்.  எப்படித் தொடர்பு கொள்வது என்று தலையைப் பிய்த்துக் கொண்டாலும் புரியவில்லை.

அவள் போய்விட்டாள் என்றதும் வீட்டில் யாருக்காவது மோசமாக உடல்நிலை சரியில்லாமல் போயிருக்குமோ என்றுதான் தோன்றியது..  ஆனால் அதற்கு ஹாஸ்டலை ஏன் காலி செய்ய வேண்டும் என்பது புரியவேயில்லை.  மூன்று வருடங்களாகத் தங்கியிருந்த அறையைக் காலி செய்வது என்றால் விளையாட்டா… எப்படி ஒரு ஆளாய்ச் செய்தாள்…  ஏன் ஒரு வார்த்தை கூட சொல்லவில்லை…. 

எடிட்டர் வரச் சொன்னார்.  

எடிட்டர் அறைக்குள் நுழைந்து பேசிக்கொண்டிருந்தாலும் என் மனதுக்குள் என்ன ஆகியிருக்கும் என்பதே ஓடிக்கொண்டிருந்தது.  “வெங்கட்.  இந்தா இது 2ஜி தொடர்பான டாக்குமென்ட்ஸ்… ஜெனெக்ஸ் எக்சிம் ஒரு கம்பெனி.  இது மத்திய டெலிகாம் மினிஸ்டரோட பினாமி கம்பெனின்னு சொல்றாங்க.   செக் பண்ணுங்க.. “

“நேரா ரிஜிஸ்ட்ரார் ஆப் கம்பெனிஸ்க்கு போகவா சார்.. “

“அதெல்லாம் லேட்டாகும்பா…  நெட்ல ஆர்ஓசி சைட்டுக்குப் போனா எல்லா டாக்குமென்ட்ஸும் இருக்கப் போகுது..  என்ன டிஃப்பிகல்டி உனக்கு ?  க்விக்கா எடு… வர்ற இஷ்யூவுக்கு யூஸ் பண்ண முடியுமான்னு பாக்கலாம்…“

“சரி சார். “

‘எடிட்டர் ஆர்ஓசி வெப்சைட்டில் கம்பெனி விபரங்களை எடுக்கலாம் என்று சொன்னது எனக்கு இது வரை தெரியாமல் இருந்தது வெட்கமாக இருந்தது.  இந்நேரம் நான் இதையெல்லாம் தெரிந்து வைத்திருக்க வேண்டாமா…’

ஆர்.ஓ.சி வெப்சைட்டுக்குப் போனேன்.   படிப்படியாக ஏராளமான வழிமுறைகள் வைத்திருந்தார்கள். பதிவு செய்து விட்டு லாகின் செய்வதற்கே ஒரு மணி நேரம் ஆனது. ஐந்து நிமிடத்திற்கு ஒரு முறை பேஸ் புக்கில் சென்று, ஏதாவது செய்தி அனுப்பியிருக்கிறாளா என்று பார்த்தேன்.  எந்த செய்தியும் இல்லை.

எடிட்டர் சொன்ன நிறுவனத்தின் ஆண்டு வருவாய், செலவு, நிகர லாபம், கம்பெனி நிர்வாகத்தின் போர்டு மீட்டிங் விபரங்கள், என்று ஒரு நிறுவனத்தின் அத்தனை ஆவணங்களும்  இருந்தன.   இப்படி ஒரு வரப்பிரசாதமான வெப்சைட்டை இத்தனை நாள் தெரிந்து கொள்ளாமல் விட்டு விட்டேனே… அந்த வேலையில் ஏற்பட்ட ஆர்வத்தினால் வசந்தி கவனத்தை விட்டு தற்காலிகமாக அகன்றாள்.

ஜெனெக்ஸ் எக்சிம் நிறுவனத்தின் ஆவணங்களை பார்வைட்டு டவுன்லோட் செய்தேன்.

அந்நிறுவனத்தில் மொரீஷியசைச் சேர்ந்த ஒரு நிறுவனம் 2008ம் ஆண்டில் 800 கோடி ரூபாயை முதலீடு செய்திருந்தது.  2007ம் ஆண்டு தொடங்கப்பட்ட நிறுவனம் முதல் ஆண்டில் நஷ்டக் கணக்கு காண்பித்திருந்தது.  ஒரே ஆண்டில் நஷ்டத்தில் இயங்கும் ஒரு நிறுவனத்தில் மொரீஷியஸைச் சேர்ந்த நிறுவனம் எதற்காக 800 கோடி ரூபாய் முதலீடு செய்ய வேண்டும் ?  அதுவும் ஸ்பெக்ட்ரம் லைசென்ஸ் வழங்கப்பட்ட அதே 2008ம் ஆண்டில் இந்த முதலீடு நடந்துள்ளது.   நிறுவனத்தின் பங்குதாரர் என்று ஒரு முஸ்லீம் பெயர் இருந்தது.  

‘தொலைத் தொடர்புத் துறை அமைச்சர் இந்து… இந்த நிறுவனத்தை நடத்துபவர் ஒரு முஸ்லீம்.. எப்படித் தொடர்புப் படுத்துவது…’

அனைத்து ஆவணங்களையும் ப்ரின்ட் எடுத்துக் கொண்டு எடிட்டரிடம் கொடுத்தேன். 

“சார்.. பல ட்ரான்ஸாக்ஷன்ஸ் சந்தேகமா இருக்கு சார்… பட் மினிஸ்டரை கனெக்ட் பண்ண முடியாது சார்.. ஓனர் ஒரு  முஸ்லீம். மினிஸ்டர் ஹிண்டுவாச்சே சார்…“

“ஏதாவது இருக்கும்யா…  நல்லாப் பாத்தியா…“ என்று மொத்த ஆவணங்களையும் வாங்கிப் பார்வையிடத் தொடங்கினார்.  

“இதோ பாரு வெங்கட்….  என்ன பாத்த நீ…  என்று ஒரு டாக்குமென்டை எடுத்து நீட்டினார். “

சேஞ்ச் ஆப் டைரக்டர் என்று கடிதம் இருந்தது.   அதில் பரமேஸ்வரி என்பவர் இயக்குநர் பதவியிலிருந்து 2009 தொடக்கத்தில் ராஜினாமா செய்திருந்த விபரம் இருந்தது.  சார் “நானும் இதைப் பாத்தேன் சார்..  இந்த அம்மாவும் ஹிண்டுதானே சார்…“

“என்ன வெங்கட் நீ… இந்த அம்மா மத்திய அமைச்சரோட வொய்ஃப்யா..  எப்படி இது தெரியாம இருக்க… வீ ஹேவ் ய ஸ்டோரி மேன்…  இந்தா இந்த டாக்குமென்ட்ஸை வச்சுக்க.. ஒரு ரஃப் ட்ராப்ட் போட்டு அனுப்பு.. இன்னைக்கு நைட்டுக்குள்ள அனுப்பனும்.  இந்த இஷ்யூவிலயே ப்ரேக் பண்ணிடலாம்…“

பேஸ் புக்கில் மீண்டும் லாகின் செய்து பார்த்தால் அவளிடமிருந்து எந்த செய்தியும் இல்லை.  அவசர அவசரமாக அந்த மிகப்பெரிய ஊழலின் தொடக்கப்புள்ளியிலிருந்து தொடங்கி மத்திய அமைச்சர் எப்படி தொடக்கம் முதலே இந்த ஊழலை மறைப்பதற்கு முயற்சி செய்தார் என்பதை விபரமாக கட்டுரையில் எழுதினேன்.   எடிட்டர் போனில் அழைத்தார்.

“வெங்கட்… முடிச்சுட்டியா….“

“இல்ல சார்.  பாதி முடிச்சுட்டேன்…“

“கொஞ்சம் வந்துட்டுப் போ…“

அவர் அறையில் நுழைந்ததும், “இன்னும் ஒன் அவர்ல முடிச்சுட்றேன் சார் என்றேன்.. அதுக்குக் கூப்பிடலய்யா…  ஒரு முஸ்லீம்னு சொன்னியே… அவன் வேற யாரும் இல்ல. மினிஸ்டரோட பினாமியேதான்..   தே போத் பிலாங் டு சேம் ஹோம் டவுன்.  இப்போதான் டீட்டெயில்ஸ் வந்துச்சு.. 
நீ பெரம்பலூர் போக வேண்டியிருக்கும். நெக்ஸ்ட் வீக் இந்த ஸ்டோரிய வச்சுக்கலாம். வேற யார்கிட்டயும் டிஸ்கஸ் பண்ணாத..  இந்த வாரம் கவருக்கு வேற பண்ணலாம். “

“எப்போ சார் பெரம்பலூருக்குப் போகணும் ? “

“ஸ்டார்ட்  டுநைட்..“   

நேராக மதுரைக்குப் போய் அவளைப் பார்த்து விட்டு பிறகு பெரம்பலூர் போனால் என்ன என்று தோன்றியது.  மதுரைக்குப் போனாலும் அவள் வீட்டுக்கு எப்படிப் போவது…  எப்படியாவது போய்ப் பார்த்து விடலாம்.  இப்படியே எந்தத் தகவலும் இல்லாமல் எத்தனை நாள் இங்கே உட்கார்ந்திருப்பது.  வீட்டுக்குள் அடைத்துக் கூட வைத்திருக்கலாம்.
போனை எடுத்து ஏதாவது மெசேஜ் வந்திருக்கிறதா என்று பார்த்தேன்.  கே.ஆர் இன்டஸ்ட்ரீஸ், ஜார்க்கண்ட் என்ற அந்த மெசேஜ் கண்ணில் பட்டது. 

எதற்காக இந்தப் பெயரை எனக்கு அனுப்புகிறார்கள்…  எடிட்டர் சொன்ன ஆர்.ஓ.சி இணையதளத்தில் அப்படி ஒரு நிறுவனம் இருக்கிறதா என்று தேடினேன்.   ஜார்கண்ட் மாநிலத்தில் கே.ஆர் இன்டஸ்ட்ரீஸ் என்று ஒரு நிறுவனம் இருந்தது.   ஜார்கண்ட் மாநிலத்தில் நிலக்கரி தோண்ட சுரங்கத்துக்கான லைசென்ஸ் பெற்றிருந்தது அந்த நிறுவனம். அந்த நிறுவனம் தொடங்கப்பட்டதே லைசென்ஸ் வழங்குவதற்கு ஒரு மாதத்திற்கு முன்பாகத்தான்.   ‘ஜார்கண்டில் லைசென்ஸ் பெற்றதில் ஏதோ ஊழல் இருக்கிறது என்பது அப்பட்டாமாகத் தெரிகிறது… ஆனால் இதை கதிரொளியில் எப்படி ஸ்டோரியாகப் பண்ணுவது… ?  வட இந்திய ஊடகங்களில் வந்தால்தானே உரிய தாக்கம் ஏற்படும்… எதற்காக நமக்கு இத்தகவலை அனுப்பியிருக்கிறார்கள்…. புரியவில்லையே..’

யார் இந்நிறுவனத்தின் உரிமையாளர்கள் என்று பார்த்தேன்… ஏன் எனக்கு இதை அனுப்பியிருக்கிறார்கள் என்பது புரிந்தது.   இரண்டு பங்குதாரர்கள்.   ஒருவர் கார்த்திக் சிங்காரவேலு.   மத்திய உள்துறை அமைச்சர் பழனியப்பன் சிங்காரவேலுவின் வாரிசு…  வாரிசு பெயரில் பினாமியாக சுரங்க ஒதுக்கீடு பெற்றிருக்கிறார் சிங்காரவேலு… அதிகார துஷ்பிரயோகம் என்று வழக்கு தொடர முடியாதென்றாலும் அரசியல் ரீதியாக ஏற்கனவே சிக்கலில் இருக்கும் சிங்காரவேலுவுக்கு புதிய சிக்கலை உருவாக்குவதற்கு இது தாராளமாகப் போதும்.  எதிர்க்கட்சிகள் அல்வாப் போல இதை எடுத்துக் கொள்ளும்.

சிங்காரவேலுவை தாக்குவதென்றால் எனக்கு இனம் புரியாத ஒரு இன்பம் ஏற்படுகிறது.   நம்பியார் போல சிரிக்க வேண்டும் போல இருந்தது.   மற்றொரு நபர் யார் என்று தெரியவில்லை.   சண்முகம் என்று பெயர் இருந்தது.  முகவரி சென்னை அண்ணா நகர் என்று இருந்தது.    யாராக இருக்கும் ?    

ஊருக்குப் புறப்படுவதற்கு நிறைய நேரம் இருந்தது.  அண்ணா நகர் சென்று பார்த்து விட்டு வரலாம் என்று கிளம்பினேன்.  அண்ணா நகரின் நெரிசல் மிகுந்த சாலைகளில் பயணித்து ஒரு வழியாக அந்த முகவரியை அடைந்தேன்.   அந்தத் தெரு முழுக்க பணக்காரர்கள் வாழும் தெரு என்பது தெருவில் நுழைந்ததுமே தெரிந்தது.  சாலைகள் சுத்தமாக இருந்தன.   சாலைகளில் குப்பைகள் குறைவாக இருந்தன.   சாலையோரம் நடப்பட்டிருந்த மரங்கள் சரியான பராமரிப்போடு இருந்தன.  
முக்கியப் பிரமுகர்கள் வசிக்கும் பகுதி இந்த அளவுக்குக் கூட இல்லாவிட்டால் எப்படி.. அங்கே இஸ்திரி போட்டுக் கொண்டிருக்கும் பெரியவரிடம் வீட்டு எண்ணைச் சொல்லி கேட்டேன்.  இரண்டு வீடுகள் தள்ளியிருக்கும் வீடு என்று அடையாளம் சொன்னார்.   அந்த வீட்டு வாசலை அடைந்தவுடன் எனக்கு ஏற்பட்ட இன்ப அதிர்ச்சிக்கு அளவேயில்லை.   ஆ… என்று கத்தி குதிக்க வேண்டும் போலிருந்தது.    அந்த வீட்டின் வாசலில் சிகப்பு விளக்கு வைத்த ஸ்கார்ப்பியோ வண்டி நின்று கொண்டிருந்தது.   பெரிய மரத்திலான கதவு.  அந்தக் கதவின் அருகே காம்பவுன்டு சுவற்றில் ஆங்கிலத்தில் ஜஸ்டிஸ் வேலாயுதம் என்று இருந்தது… ஒழிந்தான் வேலாயுதம்…   என்னென்ன பேச்சு பேசினான் அவன்…. ?   இப்போது விளங்கியது சிங்காரவேலுவின் ஏஜென்ட் போல ஏன் நடந்து கொண்டான் என்று… அந்த சண்முகம் இந்த வேலாயுதத்தின் மகனா என்று திடீரென்று சந்தேகம் ஏற்பட்டது.  அந்த சண்முகத்தின் முழு விபரங்கள் வழங்கப்பட்டிருந்த இடத்தில் சன் ஆஃப் என்று இருந்ததை நான் சரியாக கவனிக்கவில்லை.  இந்த வீட்டில் அந்த சண்முகம் வாடகைக்கு குடியிருந்தால்.. அத்தனையும் வீண்…

யோசிக்காமல் வண்டியை திருப்பி அலுவலகம் அடைந்தேன்.   அந்த ஆவணங்களை சேமித்து வைத்திருந்த கோப்பை மீண்டும் திறந்து பார்த்தேன்.   அட்சர சுத்தமாக சன் ஆஃப் வேலாயுதம் என்று இருந்தது.   போதும்…  இது போதும்… இரண்டு எதிரிகளையும் ஒரே நேரத்தில் ஒழித்துக் கட்ட இது போதும்.  

‘அய்யோ எடிட்டரிடம் உடனே சொல்ல வேண்டுமே… அவர் செல்லுக்குத் தொடர்பு கொண்டேன்… 

“சார்.. ஸ்டாப் ப்ரெஸ் சொல்லுங்க சார்.. அர்ஜென்ட் சார்.. “

“அப்படி என்னப்பா அர்ஜென்ட்…..“

“சார் நேராப் பேசலாம் சார்… இப்போ எங்க இருக்கீங்க சார்….“
“நான் டி நகர்ல இருக்கேன்பா.. ஆபீஸ் வர மாட்டேனே… ரொம்ப அர்ஜென்டா…“

“ரொம்ப அர்ஜென்ட் சார்.. நீங்க எங்க இருக்கீங்கன்னு சொல்லுங்க நான் வர்றேன்.. “

“நானே வர்றேம்பா… வெயிட் பண்ணு.. “

அவர் வருவது வரை எனக்குத் தலைகால் புரியவில்லை.   அனைத்து ஆவணங்களையும் இரண்டு காப்பிகள் ப்ரின்ட் அவுட் எடுத்தேன்.

அரை மணி நேரம் கழித்து வந்தார்.

“ஸ்டாப் ப்ரெஸ் குடுக்கற அளவுக்கு என்னப்பா அவசரம்….   என்ன விஷயம் சொல்லு….“

“சார்.. புதையலே கிடைச்சுருக்கு சார்.. “ என்று என் சந்தோஷத்தை விவரிக்க முடியாமல் திணறினேன்..

“சொல்லுப்பா என்ன கெடச்சுருக்கு“

ஆவணங்களை அவரிடம் கொடுத்தேன்.    “திஸ் ஈஸ் ய குட் ஸ்டோரி வெங்கட்.  பட் ஸ்டாப் ப்ரெஸ் எப்படி குடுக்கறது.. நெக்ஸ்ட் வீக் கேரி பண்ணலாம்“

“சார் அந்த சண்முகம்ன்ற இன்னொரு பார்ட்னர் யாரு தெரியுதா சார்… “
“யாருப்பா யாராவது பினாமியா இருப்பாங்க… அதையெல்லாம் ப்ரூவ் பண்றது கஷ்டம் வெங்கட். “

“சார்.. ஜட்ஜ் வேலாயுதத்தோட பையன் சார்…..“

“வாட்….“ என்று சொல்லி விட்டு, ஆவணங்களை மீண்டும் ஒரு முறை பார்த்தார்.

“ஃபென்டாஸ்டிக் வெங்கட்… ஃபேபுலஸ் ஜாப்..  திஸ் வில் ஃபினிஷ் வேலாயுதம்…“

“நீ அந்த வீட்டுக்குப் போய் பாத்தியா… வேற வேலாயுதம் அன்ட் வேற சண்முகமாகக் கூட இருக்கலாம். “

“சார் வீட்டு காம்பவுண்ட்ல ஜஸ்டிஸ் வேலாயுதம்னு க்ளீனா போர்டு இருக்கு சார்.  அது மட்டுமில்லாம நம்ப கமிஷனுக்குப் போனப்போ அங்க நின்னுக்கிட்டிருந்த வண்டி அந்த வீட்டு முன்னாடி நிக்குது சார்.. “

“இந்த இஷ்யூவுக்கே கொண்டு வரலாம்..   ஒரு நாள் டிலே ஆகும். பரவாயில்லை..

கட கடன்னு ஸ்டோரி ரெடி பண்ணிக் கொண்டு வா… ஆபீஸ் லேன்ட் லைன்லேர்ந்து வேலாயுதம் வீட்டுக்குப் போன் பண்ணி ரெண்டு நிமிஷம் ஏதாவது பேசு… இந்த விஷயம் பத்தி மட்டும் எதுவும் பேசிடாத.  அந்த ஆளுக்கிட்ட கருத்துக் கேட்காம போட்டோம்னா ஒன் சைடட் ஸ்டோரின்னு சொல்லிடுவாங்க.  பட் கருத்துக் கேட்டா இன்னைக்கு நைட்டே ஆபீஸுக்கு சீல் வச்சுடுவான்..  நாளைக்கு ரெக்கார்டுக்கு கேட்டா ரெண்டு நிமிஷம் பேசுனோம். அவர் பதில் சொல்ல மறுத்துட்டாருன்னு அந்த காலை வச்சு மேனேஜ் பண்ணிடலாம். கமான் க்விக். வி வில் நெயில் திஸ் பாஸ்டர்ட்“ என்றார்.

எடிட்டர் இப்படி எக்சைட் ஆகி நான் பார்த்ததேயில்லை.  என்னை விட அவர் பரபரபப்பாக இருந்தார். உடனே கட்டுரையை தயார் செய்ய ஆரம்பித்தேன். 

சிங்காரவேலு மீதான ஊழல் குற்றச் சாட்டுக்கள் வெளியானதை அறிமுகமாக வைத்துத் தொடங்கி உண்மையை மறைக்க வேண்டும் என்ற நோக்கத்திற்காகவே விசாரணை ஆணையம் அமைக்க சிங்காரவேலு எப்படித் திட்டமிட்டுப் பணியாற்றினார், அந்த ஆணையத்திற்கு வேலாயுதத்தை எப்படி வசதியாக முன்னெச்சரிக்கையாகத் தேர்ந்தெடுத்தனர், ஆணைய விசாரணையின்போது, எடிட்டரை வேலாயுதம் எப்படி தேவையற்ற கேள்விகளைக் கேட்டு அவமானப்படுத்தினார், என்னை எப்படி மிரட்டினார், உண்மையை மறைக்க என்னென்னவெல்லாம் செய்தார் என்று அத்தனை விவகாரங்களையும் கட்டுரையில் கொண்டு வந்தேன்.   இது குறித்து நீதிபதி வேலாயுதத்தின் கருத்து கேட்க கதிரொளியை தொடர்பு கொண்ட போது அவர் கருத்துக் கூற மறுத்து விட்டார் என்று குறிப்பிட்டேன்.

உச்ச நீதிமன்ற நீதிபதி கிருஷ்ணய்யர் ஒரு நீதிபதி எப்படியெல்லாம் இருக்க வேண்டும் என்று எழுதியிருந்த கட்டுரையின் இறுதியில் வைத்தேன். கிருஷ்ணய்யர், பகவதி போன்ற நீதித்துறை மகான்கள் இந்திய நீதித்துறையை உலக அளவில் புகழ்பெறச் செய்தார்கள். அவர்கள் இந்திய நீதித்துறையின் மணிமகுடமென்றால் சிங்காரவேலுவின் மகனும், தன் மகனும் தொழில் ரீதியாக பங்குதாரர்களாக இருக்கையில் அந்த விஷயத்தை மறைத்து, சிங்காரவேலு மீதான ஊழல் புகாரை விசாரிக்க நடக்கும் ஆணையத்தின் தலைமைப் பொறுப்பை தயக்கமில்லாமல் ஏற்று நடத்தி வரும், வேலாயுதம் போன்ற நீதிபதிகள், இந்திய நீதித்துறைக்கே களங்கம் என்று கட்டுரையை முடித்தேன்.

தலைப்பு எடிட்டர் வைத்துக் கொள்ளட்டும் என்று விட்டு விட்டேன்.  “நீதிதேவன் மயக்கம்“ என்று தலைப்பு வைத்தார் எடிட்டர்.  ஒரு சில மாற்றங்களைத் தவிர பெரிய மாற்றங்கள் எதுவும் செய்யவில்லை.

அன்று இரவே லே அவுட் முடித்தோம்.   ஒரு பக்கம் சிங்காரவேலுவின் படமும் பக்கத்தில் நீதிபதி வேலாயுதம் படமும் வைத்து நடுவில் நீதி தேவதை தலை குனிந்து இருப்பதாக அட்டை தயார் செய்யப்பட்டது.   அட்டை மிக அழகாக வந்திருந்தது.

20 ஆயிரம் போஸ்டர்கள் அடிக்க உத்தரவிட்டார்.  மறு நாள் இரவு போஸ்டர்கள் அத்தனையும் ஒட்டி முடிக்க வேண்டும் என்று கூறினார் எடிட்டர்.  ஒரு முறைக்கு பல முறை சரி பார்த்து, ப்ரின்டுக்கு அனுப்பி விட்டு, நானும் எடிட்டரும் விடியற்காலை 5 மணிக்கு அலுவலகத்தை விட்டுக் கிளம்பினோம்.    கிளம்பும்போது, எடிட்டர் என்னைக் கட்டிப் பிடித்துக் கொண்டார். 

“பின்னிட்டய்யா….   ரொம்பப் பெருமையா இருக்குய்யா…  ஐ யம் டபுளிங் யுவர் சாலரி..  கோ அன்ட் செலிப்ரேட்.. “

அவரிடம் குழந்தையைப் போன்ற உற்சாகம் காணப்பட்டது.  என்னதான் மூத்தப் பத்திரிக்கையாளர் அனுபவசாலி என்றெல்லாம் இருந்தாலும், தன்னை அவமானப்படுத்திய வேலாயுதத்தை பழிவாங்கிய மகிழ்ச்சியை எடிட்டரிடம் பார்க்க முடிந்தது.

“ஐ யம் டபுளிங் யுவர் சாலரி…“ ஏதோ சந்தோஷத்தில் சொல்லி விட்டு மறந்து விடுவாரா.. இல்லை உண்மையிலேயே சொல்கிறாரா… ச்சே… ஹி ஈஸ் ய மேன் ஆஃப் ஹிஸ் வேர்ட்.

எடிட்டர் பாராட்டியது ஒரு புறம், சம்பள உயர்வு ஒரு புறம்… எல்லாவற்றையும் தாண்டி, இந்த இதழைப் பார்க்கும்போது, சிங்காரவேலுவின் மன நிலையை நினைத்தால்…..   இதழ் வெளியே வருகையில் என்ன ஆகுமோ என்று பரபரவென்று இருந்தது. வீட்டுக்குச் செல்லும்போது விடிந்து வெளிச்சம் வந்து விட்டது.

ஏதாவது சாப்பிட்டு விட்டுப்படுக்கலாம் என்று தோன்றியது.   அம்மா எழுந்து சாமி கும்பிட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.  ஏதாவது டிபன் குடும்மா என்று சொல்லி விட்டு லேப்டாப்பை ஆன் செய்து ஃபேஸ் புக்கினுள் நுழைந்தேன்.   ஏதாவது செய்தி அனுப்பியிருப்பாளா என்று பார்த்தால் எந்த செய்தியும் இல்லை.  அவள் பேஜுக்குச் சென்றேன்.

“வசந்தி என்கேஜ்ட் டு சங்கர நாராயணன்” என்று அவன் புகைப்படத்தோடு இருந்தது. 

தொடரும்.